Toen ik die pas op 31 december bestelde, was het nog even de vraag of hij zijn geld op zou gaan brengen. Ik ben verslaafd aan tv-series en deed al aan bingewatchen voordat ik die term voor het eerst hoorde, maar de bioscoop was lange tijd een brug te ver. Letterlijk zelfs, want om bij Cinerama of Kino in het centrum van Rotterdam te komen, moet ik de Willemsbrug over en als ik kies voor The Movies in Dordrecht wacht mij een oeververbinding over de rivier de Merwede. In zekere zin was ik een muziekfreak die de hele dag naar muziek luisterde, maar nooit meer een van zijn lievelingsbands live zag optreden.
Hoe kan dat? Voor een deel is het een leeftijdskwestie, maar het heeft vooral te maken met onze gezinssituatie. Met kleine kinderen is elk avondje uit een soort militaire missie, want zomaar spontaan een filmpje pikken is er niet bij als je eerst een oppas moet zien te regelen. Die periode hebben we al enige tijd achter de rug (mijn jongste zoon is inmiddels zelfs oud genoeg om op andermans kinderen te kunnen passen), maar op de een of andere manier is dat hele vanzelfsprekende idee van naar de bioscoop gaan dan al spoorloos uit je systeem verdwenen.
Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik nog niet zo lang geleden zelfs een paar bioscoopbonnen in de vuilnisbak heb moeten kieperen, omdat ze niet meer geldig waren. Ik wist niet dat je ze voor een bepaalde datum moest besteden, maar het laat wel zien dat ik niet stond te trappelen om naar de bioscoop te gaan. Tot voor kort had ik aan een Cinevillepas dus net zoveel als aan het lidmaatschap van een bridgeclub of een lingeriebon voor mijn verjaardag. Ik keek heel veel naar films, maar ik ging nooit meer naar de film.
Terug redenerend moet het er ook mee te maken hebben dat ik een bezoek aan de bioscoop associeerde met moeilijk gezoek naar een parkeerplaats en zulke hoge parkeertarieven dat je feitelijk nóg een bioscoopkaartje kocht. Daar komt waarschijnlijk ook het idee vandaan dat ik iemand ben die een hekel heeft aan grote, drukke steden, terwijl ik er in werkelijkheid alleen maar een hekel aan heb om met de auto naar het stadscentrum te gaan en het juist heerlijk vind om er op mijn fiets kriskras doorheen te sjezen. Zo zie je maar dat je imago soms niet klopt en ook je zelfbeeld nodig moet worden bijgesteld.
Na tien films in zes tijd weken tijd (en vandaag nummer elf) hoef ik me niet meer af te vragen of mijn Cinevillepas zijn geld inmiddels al heeft opgebracht. Vraag is juist of je wel in dat soort termen moet denken en misschien ook wel wat er mogelijk nog méér ontbreekt aan je huidige leven. Dat ik in anderhalve maand al meer films in de bioscoop heb gezien dan de afgelopen vijf jaar - gok ik, maar ik ga het nog even opzoeken in mijn oude agenda's - laat zien dat ik tot voor kort iets helemaal verkeerd deed. In zekere zin gedroeg ik me als een boekenwurm die van plan was ná zijn pensioendatum eens lekker ongestoord te gaan lezen.
Nu stel ik niks meer uit en zit ik me op dinsdag al te verheugen op de film die ik op vrijdag wil gaan zien. Daarbij kan ik niet alleen kiezen uit heel veel verschillende films, maar ook uit vier verschillende bioscopen op rij-afstand. Daarbij geeft de aanvangstijd meestal de doorslag, want ik vind het heerlijk als de bioscoopzaal bijna leeg is zodat het lijkt of ik een privé-voorstelling krijg. Dus ook vandaag stap ik al om elf uur op de fiets en is het alleen nog de vraag of de keuze uiteindelijk is gevallen op Moonlight, Tour de France of Paterson.